Iedere dag meer

Het was een drukte van belang. Honderden, duizenden, nee, miljoenen kleine wolkjes zweefden in lagen rond de aarde. Hij zat ook op zo’n wolkje. Een CL410x. Een modern wolkje met een klassieke uitstraling. Het wolkje was volgestopt met Hi-Tech maar had bijvoorbeeld wel een oud eiken roer. Gewoon omdat het kon, het had net even meer cachet.

Hij had zijn hypergoggles, een bril die hij altijd op moest, op ‘all on’ staan. Zo zag hij al de wolkjes om hem heen. Het was vreselijk druk. Ontelbare verdiepingen met wolkjes draaiden er om de aarde. En op iedere wolk zat iemand met hypergoggles op. Met ‘all on’ kon je elkaar zien. Je kon zwaaien naar de ander maar dan moest hij of zij natuurlijk ook op zijn wolk drijven met de ‘all on’ geactiveerd. Praten of andere interactie met de ander was niet mogelijk. Je kon ook niet botsen. De meesten probeerden uit beleefdheid te ontwijken door aan het roer te draaien maar als je te laat was ging je gewoon dwars door iemand heen. Niemand die er last van had. Je hoorde alleen een soort ‘woeezz’ als je door iemand heen dreef. Eigenlijk was dat sturen gewoon bezigheidstherapie. Daar was hij na een paar weken wel achter gekomen. Hij had zijn goggles tegenwoordig ook vaak op ‘all off’ staan. Dan was het heerlijk rustig en zweefde je in je eentje rond.

Zeventien weken en vier dagen geleden was hij op zijn wolk terecht gekomen. Onverwachts. Hij liep vlakbij zijn huis en stak de straat over. Een jong automobilist, druk in de weer met zijn mobieltje, kwam met een gruwelijke snelheid de bocht om en kon hem niet meer ontwijken. Hij werd geschept, vloog door de lucht en belandde precies met zijn nek op de stoeprand. Hoeveel pech kon je hebben? Het was even zwart geworden en toen zat hij op zijn wolk. Later bleek het de CL410x te zijn.

De eerste dagen had hij zich verdiept in de werking van de wolk en nu zweefde hij vrijwel al de tijd op kilometers hoogte boven zijn oude vertrouwde woning. Met zijn Ultraviewer die in de bodem van de wolk was ingebouwd kon hij details op aarde tot op een centimeter nauwkeurig bekijken. Zo keek hij vaak naar zijn vrouw en naar zijn kinderen als ze rond het huis waren. Via een hippe Enhance methode kon hij onder een hoek kijken waardoor hij via de ramen kon zien wat er binnen gebeurde.

In het begin had hij hun verdriet gezien. Het was verschrikkelijk voor hem geweest want hij kon ze niet steunen. Inmiddels pakten zij hun leven zo goed mogelijk op en ging het beter. Ze lachten weer wat vaker en dat vond hij fijn. Hij hoopte oprecht dat zijn vrouw nieuw geluk zou vinden.

Hij keek nog eens door zijn kijker. Er waren geen atmosferische wolken dus hij hoefde zijn ‘Waterfade’ lens niet te activeren. Die lens poetste de wolken elektronisch weg waardoor je gewoon naar beneden kon kijken. Het beeld was met de speciale lens meestal wel iets troebeler maar nu was zijn scherm haarscherp. Hij zag zijn vrouw buiten in de zon zitten. Ze lachte naar een vriendin. Het ging beter met haar. God, wat hield hij van deze vrouw en hij voelde dat het iedere dag meer werd.

Hij bleef turen. Een brok in zijn keel probeerde hij weg te slikken. Het lukte niet. Hij miste haar en het werd steeds erger. Het was al zo lang geleden dat hij haar vast had gehouden. Hij verweet zichzelf dat hij haar niet vaker stevig had vastgehouden. Hij had het echt veel vaker moeten doen. Nu kon het niet meer. Was de afstand eeuwig te groot.

Met tranen in zijn ogen zoomde hij uit. Een druk stationsplein werd zichtbaar. Mensen liepen in alle haast voorbij. Ze hadden geen tijd en ze hadden geen aandacht voor elkaar. Ze waren alleen druk met zichzelf en hun mobieltjes. Wisten ze maar beter. Het kon zo afgelopen zijn.

Veel onweersontladingen

In de nacht van 10 op 11 juli 2014 onweerde het stevig in het westelijk deel van Flevoland. Een buiengebied ontstond net ten westen van Dronten en trok naar het westen over Lelystad, Zeewolde en Almere. Tussen één uur en drie uur stortregende het op veel plaatsen en in Almere viel lokaal meer dan 40mm. Op kleine afstand verschilden de hoeveelheden nogal. Zo viel er in Zeewolde op een plek 3 mm terwijl elders in de gemeente ruim 25mm werd afgetapt.

Opvallend was ook de hoeveelheid bliksemontladingen. Boven Nederland, een deel van Duitsland en België werden ruim 9200 ontladingen geregistreerd in een paar uur tijd.

De ontladingen in beeld. De kleur zegt iets over de hoeveelheid in een paar minuut. Onder aan het plaatje zie je de hoeveelheid per 90 minuten.

De ontladingen in beeld. de kleur zegt iets over de hoeveelheid in een paar minuut. Onder aan het plaatje zie je de hoeveelheid per 90 minuten.

2juni2008

17juli 2004Veel mensen die gewekt werden door het onweer spraken van heuse lichtshow. Stroboscopisch onweer. Een kleine 10000 ontladingen werden er geregistreerd door het meetnet. Er waren vooral veel horizontale ontladingen te zien. Dit zijn bliksemontladingen die geen contact maken met de grond maar van wolk naar wolk gaan. Verreweg de meeste ontladingen (9269) waren dit soort CC (cloud to cloud) ontladingen. Er werden 269 ontladingen tussen de grond en een wolk geregistreerd. Een daarvan werd iemand in Amsterdam indirect fataal. De bliksem sloeg in een boom en viel vervolgens op een abri waar de man stond te schuilen.

10000 bliksemontladingen is opvallend veel en komt niet vaak voor. Het is echter geen record. Dat staat op 17 juli 2004 toen er boven België en Nederland bijna 80000 ontladingen werden geregistreerd. Ook extreem en minder lang geleden is 2 juni 2010. Toen werden er bijna 50000 ontladingen waargenomen in het gebied. Zie de kaartjes.

Met Tessel besprak ik in haar radioprogramma Tessel in de ochtend het onderwerp ook nog even.

Bronnen: KNMI, Jelle Laan (foto kop), Omroep Flevoland