Kiezels

De kiezels zochten hun weg onder de schoenzolen van de vrouw en de man die naar hun auto liepen. Het ging met het gebruikelijke knarsende geluid gepaard. Ik stond onder de luifel van het restaurant en zag ze weglopen. Ik luisterde of ik de vrouw zachtjes hoorde huilen. Gek hè, na al die jaren luister ik nog steeds of ik een vrouw hoor huilen als ze over kiezels loopt.

Villa Orta (eigen foto)

Villa Orta (eigen foto)

Die ‘afwijking’ is ontstaan zo’n vijfentwintig jaar geleden. Ik werd toen opgeleid tot meteoroloog bij de Koninklijke Luchtmacht in De Bilt. We zaten in een statige villa die omgebouwd was tot opleidingsinstituut. Villa Orta heette het gebouw en was deels omzoomd met witte kiezelstenen.

Mijn verhaal begint nog iets eerder want voordat ik op Villa Orta terecht kwam volgde ik de officiersopleiding op Gilze Rijen. Onze militaire slotoefening hadden we in de Duitse heuvels. Tijdens deze meerdaagse oefening moesten we een gebied bewaken. Saai werk. Je werd geplaatst op een strategisch punt en moest uitkijken of de vijand kwam. Met zijn tweeën bemande je een schuttersputje of een bunkertje. Na een dagdeel werd je afgelost en mocht je naar het centrale kamp om te rusten en te eten. Geen spektakel.

Het was inmiddels de laatste avond van de oefening. De volgende ochtend zouden we terug gaan naar Gilze-Rijen. Samen met Bas moest ik punt Bravo bewaken. Bas en ik konden het goed vinden. Wij waren allebei rustig en serieus waardoor we een klik hadden. Deze laatste nacht zouden we ongetwijfeld goed doorkomen. We wisten dat het er bijna opzat en dat we met onze beroepsopleiding konden gaan beginnen. We konden niet wachten.

Ik met onze lichtingsmascotte tijdens de officiersopleiding in Gilze Rijen.

Ik met onze lichtingsmascotte tijdens de officiersopleiding in Gilze Rijen.

We keken onze makkers na die we afgelost hadden en installeerden ons in het kleine bunkertje op de heuvel. Het object was ongeveer twee bij twee meter. In iedere wand zat een langgerekt kijkgat waardoor je zicht had op de omgeving. Het bunkertje leek op een vogelkijkhut maar dan van beton en was veel comfortabeler dan de buikpost waar we in de middag in hadden gelegen. Het had toen ook hard geregend en Bas en ik waren zeiknat geworden. Het was koud geweest en vies en toen de oefenvijand ook nog een thunderflash bij ons putje liet afgaan hadden we het allebei even helemaal gehad.

Nu was het droog en inmiddels breed opgeklaard. Bas en ik keken uit over het donkere dal dat we moesten bewaken. De bewoonde wereld was ver weg. Het zou een koude nacht worden. Om de tijd te doden spraken we over de oefening en over onze toekomst. Allebei wilden we slagen bij de Luchtmacht en we hadden zin in de vervolgopleiding die volgende week zou beginnen. We raakten uitgekletst en de vermoeidheid begon toe te slaan. We spraken af dat we elkaar om het uur zouden aflossen. Dan kon de één slapen en de ander met de nachtkijker het dal in de gaten houden. Bas ging als eerste slapen. Zijn Uzi klemde hij tussen zijn lichaam en de wand van de bunker.

Ik liep wat rondjes om de kleine bunker om mijzelf een beetje warm te houden. In het dal was het stil. Na vijftig minuten had ik het wel gehad en liep ik terug naar Bas. Ik probeerde hem wakker te schudden. ‘Bas we gaan het anders doen’, zei ik zachtjes. Ik had geen idee of het tot hem doordrong wat ik tegen hem zei. In ieder geval sprak ik met hem af dat we allebei gingen slapen. Ik had mijn alarm om kwart over vijf gezet. Om zes uur zouden we afgelost worden. Tijd genoeg om wakker te worden.

Ik propte mijn Uzi bij die van Bas. Knappe schurk die onze Uzi’s nu van ons af kon nemen zonder ons wakker te maken dacht ik. Ik kroop achter Bas die nog steeds op zijn zij lag en drukte mijn knieën in de knieholtes van hem. Mijn borst plaatste ik tegen zijn rug en mijn arm sloeg ik om hem heen. Zo hielden we elkaar een beetje warm. Als lepeltjes in een nette bestek-la sliepen we de rest van de nacht totdat mijn alarm afging. Stram stonden we op. Er was niets gebeurd. Niemand had gemerkt dat we onze opdracht hadden verzaakt. Een paar uur later braken we ons kamp op en reden we in klein konvooi terug naar Gilze Rijen.

Het was maandagochtend, twee of drie maanden later. De meteo-opleiding was al een tijdje aan de gang en we zaten in een klaslokaal op de eerste verdieping van Villa Orta. De kapitein stond op het punt om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen toen de majoor binnen kwam. De majoor, het hoofd van de opleidingen. De majoor die eigenlijk alleen maar in zijn kantoortje zat en we nooit zagen. Hij schraapte zijn keel en keek ons vanachter zijn brilletje met bedroefde ogen aan. Het viel mij eigenlijk nu pas op dat de stoel van Bas leeg was.

‘Jongens’, zei hij, ‘Bas is er niet vandaag en Bas zal ook niet meer komen. Bas is gisterenavond dodelijk verongelukt met zijn motor.’
Zijn woorden bleven hangen in het lokaal. Het was doodstil. In een paar zinnen legde de majoor uit wat er was gebeurd.
Het was een noodlottig ongeluk geweest waar Bas geen schuld aan had.
Bas reed op een voorrangsweg in de bebouwde kom. Een auto kwam plots van rechts, Bas moest uitwijken en verloor de macht over het stuur.
Bas viel van zijn motor en kwam met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal waardoor hij zijn nek brak.
Dood.

De klas bleef stil. Na enkele ogenblikken stelde de kapitein voor om in de kantine maar even koffie te gaan drinken waarna we het lokaal uitschuifelden. Sommige studenten begonnen zachtjes te fluisteren. Koffiekopjes schoven op schoteltjes heen en weer. Ik stond alleen bij het raam dat uitkeek op het parkeerplaatsje waar de auto’s van het kader stonden. Het raam stond op een kier voor wat frisse lucht. Beneden sloeg de grote houten buitendeur dicht. Een vrouw in luchtmachtuniform liep over het grind naar de parkeerplaats. Ze werd ondersteund door de sergeant-majoor die les gaf in meteorologische instrumenten. Het grind knarste, de vrouw weende. De vrouw was de korporaal van de administratie. Ze was sinds een paar weken goed bevriend met Bas. Ze had het nieuws zojuist gehoord en was zeer geëmotioneerd. Bas had mij de week ervoor nog verteld dat ze elkaar zo leuk vonden. ‘Misschien slaap ik binnenkort ook wel lepeltje-lepeltje met haar’, had hij lachend gezegd.

Ik slikte en nam nog een slok van mij koffie.
Beneden hielp de sergeant-majoor de korporaal in de auto. Hij sloeg het portier dicht en liep over de kiezels naar de andere kant van de auto. Hij stapte in.
Iets later reed de auto over het knarsende grind weg. Toen hij de geasfalteerde laan opdraaide werd het weer stil.

Postmodern Jukebox

Afgelopen week trad de Internetsensatie Postmodern Jukebox tweemaal op in Nederland. Ik mocht er bij zijn in Amsterdam Paradiso waar ik heb genoten van een fantastische muzikale show met veel humor. De Postmodern Jukebox van Scott Bradlee is bekend geworden door de muzikale filmpjes op Youtube die miljoenen views hebben.

Scott en zijn vrienden spelen bekende nummers in een totaal ander muzikaal jasje waardoor er een nieuw nummer ontstaat dat nauwelijks nog te herkennen is. Scott Bradlee die zelf de piano speelt wordt deze Europese tour onder andere vergezeld door Morgan James een Amerikaanse zangeres met een ongelooflijke stem. Als je haar ziet zingen vraag je je werkelijk af waar dat geluid allemaal vandaan komt want als ik zeg dat James niet veel groter is dan 1.55 dan is dat gewoon nauwelijks voor te stellen. Hieronder staan wat foto’s die ik met mijn telefoon maakte tijdens de show. een mooie herinnering. Scott beloofde dat hij tijdens zijn volgende tour weer Amsterdam zal aandoen. Ik denk dat ik er dan weer bij ben.

Ok, the last one. After the #pmj show my wife made this picture of @morganajames and me. #paradiso #Amsterdam #pmjtour What a great singer.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

She is Amazing and a great performer. Fantastic show @arianasavalas I loved it. #paradiso #Amsterdam #pmjtour

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

It was a big party. #paradiso #Amsterdam #pmjtour.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

#paradiso #Amsterdam #pmjtour Great performance.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

#paradiso #Amsterdam #pmjtour Great entertainer @mykalwitha_y

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

#paradiso #Amsterdam #pmjtour @morganajames What a voice.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

#paradiso #Amsterdam #pmjtour on sax Ben the sax guy.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

#paradiso #Amsterdam #pmjtour @morganajames in Black and White.

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op

Oh found this one between my pics. To much Fun. #paradiso #Amsterdam #pmjtour

Een foto die is geplaatst door Raymond Klaassen (@raymondklaassen) op