Het sprookje van de goede fee in de OVP

Het was gisteren prachtig weer om lekker buiten te zijn en bijvoorbeeld een mooie wandeling te maken. Vandaag is het weer zo mogelijk nog beter. Belangrijkste verschil, de wind. Die stelt namelijk niet veel voor op deze moederdag.

Ik ben gisteren met Phoebe een mooi rondje gaan lopen in de Oostvaardersplassen, de driehoek. Het lijkt daar een beetje op een sprookjesbos. Maar wel een sprookjesbos met een verhaal.

Heel lang geleden, toen de mensen nog op blote voeten liepen en de meisjes vleugels hadden, was er een eiland met een mooi bos midden in de zee. In dat bos woonde een goede fee die heel veel van dieren hield. Op de aangrenzende kale vlakte woonde een boze fee die erg jaloers was op de fee in het mooie bos. De goede fee wilde het groene woud best delen maar de boze fee wilde alles voor haar zelf hebben. Zo ontstond er een verschrikkelijk gevecht waarin het bos voor een groot deel werd vernietigd. De boze fee werd uiteindelijk wel verslagen bij de ‘twisted tree’ maar de goede fee was zo verzwakt dat ze het bos niet meer kon herstellen. Ze trok het bos uit op zoek naar een nieuwe plek elders aan de andere kant van de zee. Helaas was de fee te ziek geworden en er volgde ook nog een barre winter. Op de kale vlakte stierf zij een eenzame dood.

Het woud


De dieren treurden om de goede fee. Maar sommige paarden fluisterden dat de goede fee niet was gestorven. Zij vertelden elkaar dat een klein kaboutertje op een gans de fee had zien liggen. Volgens de overlevering heeft hij haar omgetoverd in een machtige zeearend. Ieder jaar cirkelt zij nu over de Oostvaardersplassen. Soms rust ze uit op de ‘twisted tree’. Ooit hoopt ze dat het bos weer vol in bloei zal staan. En tot die tijd waken de paarden over het bos.

Tot zover het sprookje…

Jaren later zijn de sporen van het verwoeste woud dus nog steeds goed te zien. Geknakte bomen liggen alle kanten op en de bomen die nog wel staan lijken knokige vingers die naar de zeearend wijzen hoog in de lucht. Toch zijn er weer plekken waar jonge bomen groeien. Naast poelen met jong riet waarin kikkers vrolijk kwaken.

Wij liepen gisteren door dat wonderlijke woud heen. Prachtige, frisse luchten en sprookjesachtig groen omringden ons. Kikkers doken onder als je in de buurt kwam. Er liepen veel wilde paarden die ons niet zagen staan en rustig door graasden. Eenmaal kwamen ze in een groepje op ons af en maakten we ons voorzichtig uit de voeten. Misschien kwamen we te dicht bij de fee. We hebben haar niet gezien maar het was echt genieten in de Flevolandse natuur.



Klik op de foto voor een vergroting.