Het plaatsen van de kerstboom in huis is mijn taak. Het is mijn ding. Zolang onze kinderen zich bewust zijn van een kerstboom in huis heb ik afgesproken met mijzelf dat ik met de kinderen, circa 14 dagen voor Kerstmis, een echte kerstboom koop bij een willekeurige kerstbomenverkoper. In de praktijk betekent dit de dichtstbijzijnde kerstbomenboer op loopafstand.

Dit jaar stond Mission Xmastree op tien december gepland. Dat had ik al een tijdje in mijn hoofd zitten en dus valt er aan die datum niet te tornen. Mensen om mij heen moeten zich daar dan ook niet mee gaan bemoeien. Geen wilde ideeën aandragen zoals: “Wil je niet vrijdagavond een boom gaan halen?” of erger, “Zal ik anders even een boom halen?” Fout! Want een echte kerstboom halen is een missie. Die bereid je voor. Die stippel je uit. Je weegt dingen tegen elkaar af: Een grote boom en geen extra randversiersels of juist een kleine boom met veel toeters en bellen in huis. Natuurlijk denk je na over de prijs. Wordt het een goedkope boom en zit je na Kerst met een kale rakker of toch meer doekoe en met de jaarwisseling nog naalden op ooghoogte hebben. En dan zijn er ook nog van die randvoorwaarden: De boom moet vijfjarig-proof zijn, de boom moet makkelijk in een standaard te plaatsen zijn en bovenal moet hij te tillen zijn. We zijn immers te voet! Het zijn allemaal van die dingetjes waar niet bij stil wordt gestaan als je er niet mee bezig bent, als je het niet in je kop hebt zitten, als het niet je ding is.

Alle kerstdozen worden weer opgedregd uit de kruipruimte

Reeds een paar jaar voer ik met Fiep en Vinnie Mission Xmastree uit. De eerste jaren fungeerden we als een hecht team. We begrepen elkaar en we hadden eenzelfde doel voor ogen. We verplaatsten ons langs het vaste traject. Te voet natuurlijk: Onder het viaduct door, tweemaal links, door het overdekte gedeelte van de kerstboomgigant en dan op tien uur: Ons target. Vlug met behulp van een paar soldaten een netje eromheen en klaar was Kees. Alles smooth, de missie verliep voortvarend. Als er een keer een wanklank was binnen het squad, een tegengeluid, dan verhief ik als groepsoudste mijn stem en de neuzen stonden weer dezelfde kant op. Niet veel later stond dan de gewenste boom in de tuin om geprepareerd te worden voor de huiselijke omgeving.

De laatste jaren is Mission Xmastree niet meer zo vanzelfsprekend. Vooraf denk ik wel eens dat Mission Xmastree meer Mission Impossible is geworden. Er is meer discussie, er zijn invloeden van buitenaf. Het lijkt erop dat ik de grip op mijn ding kwijt raak. En waarom eigenlijk? Ik ben ieder jaar tevreden met het resultaat. En ik niet alleen. Ik krijg complimentjes, het is okee. “Mooi gedaan Ray”, hoor ik vaak na de missie. Waarom dan tegenwoordig dat vooraf al ondermijnen van het gezag? Het geen vertrouwen hebben in een goede afloop? Het komt toch altijd weer goed? Ook dit jaar blijkt nu. ‘Do not fear, my dear’, dit is geen Hamlet.

En inderdaad het kwam weer goed. Maar toch, we hebben voor het eerst een compromis-boom staan. We kwamen er niet uit. Ruim twee uur later nadat we de horloges gelijk hadden gezet, vingen we het target. Uiteindelijk omdat ik als hoogste in rang de knoop heb doorgehakt. Ik moest wel mijn gezag laten gelden. Anders hadden we met Kerstmis nog geen boom gehad. Maar het is wel een compromis-boom. Ik had zelf een iets kleinere in gedachte.

Inmiddels is de boom aangekleed en jankt het treintje met zijn helse kerstliedjes weer rond de boom. Hij staat er ook dit jaar weer goed bij ook al is het een compromis-boom.’Mooi gedaan Ray’. Mission Accomplished…